Gershwin Bonevacia
Zou ik dit thuis willen ophangen? Het is één van de vragen waarmee Gershwin Bonevacia over PAN loopt. De dichter, schrijver, muzikant en podcast- en theatermaker ontving in 2026 de Gouden Ganzenveer voor zijn fijngevoelige taalgebruik en de manier waarop hij menselijke kwetsbaarheid verwoordt. Sinds kort verzamelt hij zelf kunst: een mooie aanleiding om samen met hem de beursvloer op te gaan.

Gershwins blik gaat vooral naar schilderijen: werken die hem raken door hun kleuren, een sfeer oproepen of een verhaal vertellen waarin hij iets van zichzelf herkent. Soms is er al een gevoel van vertrouwen voordat hij precies weet waar dat vandaan komt.

Object 1 – Borzo Gallery – stand 36
Gershwin blijft staan bij één van de abstracte schilderijen van Armando bij Borzo Gallery. In de verstilling herkent hij als schrijver de kracht van het weglaten: veel vertellen met weinig, en ruimte laten voor de verbeelding. Het werk heeft iets mysterieus en dromerigs; een beeld waarin je even kunt verdwijnen en zelf betekenis aan kunt geven.

Object 2 – Brandt Gallery – stand 31
Als we verder lopen, trekt juist kleur hem naar een werk toe. Bij Brandt Gallery valt zijn oog op de kleurrijke werken Tidal Shift V en Tidal Shift II (2026) van Jan Kuhlemeier. “Wat eerst heel uitgesproken lijkt, wordt zachter als je langer kijkt.” Door te experimenteren met pigmenten en gelmediums creëert Kuhlemeier overgangen tussen gladde, vervloeiende en korrelige structuren. Die afwisseling nodigt uit om verder te kijken: achter de bijna neonachtige gloed ontdekt Gershwin steeds nieuwe lagen. Hij legt zelf een verband met zijn poëzie: ook daarin kunnen woorden bij herlezing iets nieuws oproepen, net zoals hij in deze werken steeds andere lagen ontdekt.

Object 3 – ROOF-A – stand 110
Een huis met een rood dak tussen weelderig groen, palmen aan de waterkant en weerspiegelingen onder een turkooizen lucht: Frederiksdorp (2024) van Hans Broek, een schilderij in olieverf op linnen bij ROOF-A, roept bij Gershwin een gevoel van thuis op. Thuis is voor hem Curaçao. Hoewel dit landschap ergens anders ligt, voelen de tropische begroeiing, de laagbouw en de lome warmte die het beeld uitstraalt vertrouwd. De ongewone kleuren hebben iets branderigs, terwijl het stille water en de beschutte ligging van het huis juist rust brengen.

Object 4 – Contour Gallery – stand 47
We passeren een hoop werken, maar bij Contour Gallery spreekt The Shadowed People van Saïdou Dicko hem aan: een zwarte hoofdpersoon in een open, vrolijk landschap dat vrijheid uitstraalt. Gershwin voelt ook sympathie voor de kunstenaar, wat zijn betrokkenheid bij het werk versterkt.

Object 5 – Kunsthandel Meijer – stand 19
De iconische Muhammad Ali (1978) van Andy Warhol, bij Kunsthandel Meijer, behoort tot Gershwins uitgesproken favorieten. De serie bestaat uit vier zeefdrukken van elk ongeveer een meter hoog en driekwart meter breed. Gershwin bewondert Ali om zijn levensverhaal en waar hij voor stond. “Ik vind het mooi om iets van mezelf tegen te komen in een kunstwerk. Muhammad Ali inspireert me, als persoon en door waar hij voor stond. Dat komt hier samen met die herkenbare stijl van Warhol. En doordat je het portret in vier versies ziet, versterken de beelden elkaar.”

Kortom, van Armando’s verstilling tot Warhols uitgesproken portretten: Gershwins selectie laat zien hoe verschillend de kunst kan zijn die je mee naar huis zou willen nemen.


 

Maya Meijer-Bergmans
Maya neemt zich voor om als kunsthistorica over PAN te lopen. Maar tussen de duizenden kunstwerken krijgt haar persoonlijke smaak al snel de overhand. Een kleur, een compositie of een onverwachte vorm trekt haar aandacht. Uiteindelijk moet kunst je raken, vindt Maya. Kunst loopt als een rode draad door haar leven. Ze studeerde kunstgeschiedenis, was betrokken bij Den Haag Sculptuur en ontwikkelde samen met haar man Ton Meijer de Westergasfabriek tot culturele ontmoetingsplek. Sinds 2017 werken ze aan de toekomst van Paleis Soestdijk. Al vijftig jaar verzamelen ze kunst, met een eclectische blik.

Tijdens haar wandeling langs vertrouwde en nieuwe galeries kiest Maya voor eigenzinnige, bijzondere en spannende werken. Van abstracte kunst tot rariteiten: kleur en compositie verbinden haar keuzes, maar het onverwachte krijgt alle ruimte.

Object 1 – Newhouse Gallery - stand 34
Als we bij Newhouse Gallery (stand 34) de Love Seat You and Me van Kym Ellery passeren, ziet Maya het meteen voor zich: deze stoel in een grote ruimte, waar de sculpturale vorm alle aandacht krijgt en zij samen met haar man kan zitten. Het idee van een kunstwerk dat ook een plek voor ontmoeting is, spreekt haar aan. Samen zitten, kijken, praten: de titel lijkt zijn belofte al in te lossen. Als ze hoort dat achter de galerie een jonge Amsterdamse galeriehoudster staat, is ze om. Maya kijkt graag buiten de gevestigde orde en steunt met plezier een nieuwe generatie kunstenaars en galeriehouders.

Object 2 – Gallery SEPT (Walls & Cabinets, G)
Je merkt dat Maya in haar leven veel kunst heeft bekeken. Maar ook na vijftig jaar verzamelen blijft het ontdekken een belangrijk deel van het plezier. Die nieuwsgierigheid brengt haar in gesprek met de jonge Brusselse galeriehouders van SEPT (stand Walls & Cabinets, G), opnieuw een galerie buiten de gevestigde orde. Ze staan voor het eerst op PAN en vertellen haar enthousiast over de kunst die ze naar Amsterdam hebben meegenomen. Het werk van Sebastiaan Knot trekt haar aandacht: het licht en de verhoudingen leiden haar blik naar het midden van de abstracte compositie. Ook dit werk verdient een plek op haar lijst.

Object 3 – Studio 2000 - stand 16 
Maya herkent de Sluijters al van een afstand als we richting Studio 2000 (stand 16) lopen. Thuis heeft ze zelf een bloemstilleven van de schilder, maar dit werk verrast haar. De kleuren zijn prachtig en de compositie vindt ze spannender en eigentijdser dan veel ander werk dat ze van hem kent. Ze ontdekt een onverwachte kant van zijn vertrouwde oeuvre. Juist dat maakt dat dit werk op haar lijstje komt.

Object 4 – Jaski Gallery - stand 39
Maya heeft een zwak voor het onverwachte: rariteiten hebben een streepje voor. Bij Jaski Gallery (stand 39) treffen we er een die haar meteen aanspreekt: een opgezet dier in een bolvorm, hangend aan het plafond. Le Moment de Réflexion van Les Deux Garçons zou ze zo bij haar bureau hangen. Het dier heeft in deze ongewone vorm iets vreemds en tegelijk iets gezelligs. Maya bewondert het vakmanschap, maar juist het ongerijmde maakt het werk voor haar aantrekkelijk. “Ik hou stiekem van dingen die niet mogen of kunnen”, aldus Maya.

Object 5 – Etienne Gallery - stand 123 
Van blauw houdt ze eigenlijk niet, van glas evenmin. Toch blijft Maya bij deze mannentorso tentoongesteld door Etienne Gallery (stand 123) staan. Want “want een krachtig mannentorso is altijd mooi om te zien”, aldus Maya. De vorm roept herinneringen op aan klassieke Griekse beelden, terwijl de uitvoering het werk nadrukkelijk in het heden plaatst. “Dit lijkt bijna een Yves Klein in het glas, zo blauw”, merkt ze op. Hier laat ze haar vaste voorkeuren moeiteloos los. Soms overtuigt een werk je juist met iets waarvan je dacht dat het niets voor je was.
 

Object 1 – Contempo Galerie – Stand 59
Cole Morgan, Night House, 1991, gemengde techniek op doek
‘Dit werk is prachtig in al zijn simpelheid’ Rob zijn blik werd onmiddellijk naar het beeld in het midden getrokken. De structuur van het werk en hoe de blauwe achtergrond is ingekrast en bewerkt vond Rob een intrigerende uitstraling geven.

Object 2 – Galerie Fontana  – Stand 76
Marchand & Meffre, Les Ruines de Paris, Piano, 2024, Chromogenic print, mounted to disband and framed with art glass
Deze foto riep een gevoel van herkenning op bij Rob. Hij is zelf ook met fotografie bezig ‘wanneer ik zelf foto’s maak probeer ik verschrikkelijke dingen mooi te fotograferen’. Rob vond veel aan dit werk echt ‘kloppen’, van de perfecte compositie tot de rauwe beelden van verval.

Object 3 – Gallery Vriend van Bavink  – Stand 15
Armando, Baumgruppe, 1998, olieverf op doek
Rob is gek van de kunstenaar Armando, met name zijn werken uit de de jaren 80 spreken hem aan. Armando heeft veel gedaan met bomen en ’schuldige landschappen’, de verhalen uit zijn oorlogsverleden schemeren altijd door in zijn werken, ‘je raakt hier nooit op uitgekeken’.

Object 4 – Tom Okker Art  – Stand 8
Didier Engels, Urban Bloom, 2026, Photography, baryta paper and epoxy
Normaal gesproken was Rob nooit zo dol op dit soort fotografie, maar door deze techniek van afdrukken, de hoge resolutie van de foto’s en de glimmende epoxy laag werd Rob toch erg aangetrokken tot het werk. ‘Het is enerzijds een heel herkenbaar beeld, maar toch is het ook abstract.’

Object 5 – Galerie Ramakers  – Stand 96
Johan de Wit, the glorious failure, 2022-2025, Papier, harsen, ijzerpoeder, pigmenten
‘De geweldige mislukking, dat is dit kunstwerk in ieder geval niet’ Dit werk vind Rob heel bijzonder gemaakt, de techniek van het papier met hars creëert een uniek en realistisch beeld. Het riep bij Rob de vraag op wat de ‘glorious failure’ is en nodigt uit om fantasieën los te laten op wat er gebeurd zou zijn in deze scene.