Het schilderij, gemaakt met acrylverf, toont de dodo, een vogel die niet kon vliegen, bevroren in de lucht. De bewust gekozen compositie verwijst naar zijn schijnbaar onvermijdelijke uitsterven. Het ei, dat de vogel uiterst voorzichtig omhoog houdt, symboliseert de strijd om te overleven en de menselijke pogingen om de soort weer tot leven te wekken. Resten van het ei worden beschouwd als de heilige graal binnen het dodo-onderzoek en zijn tot op heden nog nooit gevonden.
Deleo deed uitgebreid onderzoek om te achterhalen hoe deze vogel, die ruim 300 jaar geleden uitstierf, er precies moet hebben uitgezien. Uit de tijd dat de Dodo nog leefde zijn nauwelijks schilderijen of tekeningen bewaard gebleven. Bovendien hadden de meeste kunstenaars, net als Deleo, nog nooit een levend exemplaar gezien. Ook in dit werk lopen feit en fictie dan ook in elkaar over. Voor zijn reconstructie werd door Deleo een schedel die wordt bewaard door het Oxford University Museum of Natural History nauwkeurig onderzocht. Bovendien bestudeerde hij een schilderij gemaakt in 1625 door de Mogol-kunstenaar Ustad Mansur en de tekeningen die Joris Carolus maakte tijdens de reis van het VOC-schip Gelderland in 1602, naast vele andere bronnen.