In de sculpturenreeks Temps Suspendu hebben de hoofden geen gelaatsuitdrukking en hierdoor krijg je een open interpretatie.
Alexandra Leyre Mein beschouwt de bustes als driedimensionale schetsen waarvan de schoonheid in het onvoltooide ligt.
Deze aanpak is geïnspireerd op de laatste, bijna kubistische, sculptuur van haar grootvader die onafgewerkt achterbleef.
Hierdoor zag ze nog een zee aan mogelijkheden om het kunstwerk vorm te geven.