Dit zelfportret van Carel de Nerée tot Babberich (1880-1909), ontstaan omstreeks 1905-1908, behoort tot de meest intrigerende zelfportreten uit zijn oeuvre. In zachte pastelkleuren, doorbroken door vibrerende lijnen en een dubbele contour rond het gezicht, geeft De Nerée zichzelf onverbloemd weer. Het is het enige zelfportret waarin hij vanaf de heupen is afgebeeld. Zijn blik is somber en indringend.

Het werk ontstond in een periode waarin De Nerée, geplaagd door tuberculose, tussen Europese kuuroorden verbleef in de hoop op herstel. De kwetsbaarheid van die jaren klinkt door in de onrustige lijnvoering. Tegelijkertijd schuilt er kracht in de manier waarop hij zich aan de beschouwer toont. Het werk is rauw en persoonlijk, niet gemaakt om een publiek te behagen, maar vanuit een diepe verbondenheid met de kunst. In zijn kleurgebruik, vibrerende lijnvoering en expressieve karakter sluit het werk aan bij de internationale artistieke vernieuwingen rond 1900, die De Nerée op de voet volgde.

De meer expressionistische tekeningen van De Nerée riepen tijdens de eerste postume tentoonstellingen tussen 1910 en 1914 heftige reacties op. Deze werken werden in Nederland dan ook aanzienlijk minder getoond dan op buitenlandse tentoonstellingen. Men vond ze te expliciet, schokkend en te on-Nederlands. Dit zelfportret laat zien hoe De Nerée zich buiten de conventies van zijn tijd bewoog en een persoonlijke beeldtaal ontwikkelde die zich niet door nationale grenzen liet beperken.