Heikki Marila (geb. 1966, Lahti, Finland) geldt als een van de belangrijkste Finse schilders van zijn generatie. Marila's schilderijen zijn monumentaal van formaat en beladen met een fysieke, bijna beeldhouwkundige materialiteit: dikke, reliëfachtige lagen olieverf die als het ware van het doek af lijken te komen. Zijn werk beweegt zich voortdurend tussen tegenpolen: het sublieme en het weerzinwekkende, het geestelijke en het lichamelijke, figuratie en abstractie.

Binnen dit oeuvre vormen de bloemenstillevens een van de meest geliefde en herkenbare reeksen. Marila grijpt terug op de traditie van het 17e-eeuwse Hollandse stilleven, met name werk van Willem Claesz Heda en Abraham van Beyeren, maar tilt het motief los uit zijn beschermde, huiselijke context en blaast het op tot een overweldigend, bijna explosief formaat. Bloemblaadjes worden dik opgebrachte, sculpturale vormen die zich van de ondergrond lijken los te maken en als confetti over het doek uiteenvallen; wat begint als een klassiek boeket eindigt in een weelderige, soms chaotische compositie tussen bloei en verval, schoonheid en vergankelijkheid.