Dit schilderij toont de Urnacingulatus potentipus, in de volksmond ook wel de Jarmadillo genoemd. Het is een recent ontdekte soort binnen de familie Urnaprocreatidae, waarvan Deleo in de woestijn van het noordoostelijke deel van Terra Ultima fossiele resten heeft opgegraven. De geslachtsnaam Urnacingulatus verwijst naar de urnachtige vorm van het schild, terwijl de soortaanduiding potentipus de nadruk legt op de krachtige ledematen van het dier.
Het andere dier, dat zich om de klauwen van de Jarmadillo heeft gestrengeld, is Poecilophis plumacristatus (Geschakeerde Kuifschuiver) genaamd.

De Jarmadillo gebruikt zijn klauwen om in de grond te wroeten naar kevers, larven en maden. Daarnaast probeert hij soms slangachtige dieren te doden, zoals deze Plume-crested Gracer. Dat doet hij door ze te vertrappen, een tactiek die sterk doet denken aan het jachtgedrag van de Afrikaanse secretarisvogel. De Geschakeerde Kuifschuiver is echter niet volkomen weerloos. Door zich rond de poten van de Jarmadillo te wikkelen, lukt het hem soms om zijn aanvaller uit balans te brengen. Het geduld en het uithoudingsvermogen waarmee de Geschakeerde Kuifschuiver zijn greep vasthoudt, lijken uiteindelijk doorslaggevend te zijn om de Jarmadillo te dwingen de aftocht te blazen.

Diepere betekenis:
Ook op het door Deleo ontdekte continent Terra Ultima blijken de evolutionaire krachten in de natuur een complex samenspel van behoud en verandering te zijn.
Op het schilderij  verbeeldt de Urnacinculatus potentipus de conservatieve krachten en de Poecilophis plumacristatus de progressieve krachten.
De lijst is vervaardigd met de bast van de Zwarte Populier (Populus nigra), een boomsoort groeiend in de buurt van rivieren.
Het zaad van deze soort verspreidt zich stroomafwaarts en komt aan de oever, op de lijn van nat en droog tot ontkieming. Precies zo, op de scheidlijn tussen progressieve en conservatieve standpunten, kunnen de meest duurzame ideeën uitgroeien tot breder gedragen ontwikkelingen en wellicht verbeteringen.