Uit een veld van gebarsten, reliëfrijke materie in grijsblauw licht een kern van kleur op: een raster van rode, gele, blauwe en groene lijnen, als een sterrenstelsel gezien van heel ver.

Lode Laperre (Kortrijk, 1966) bouwt zijn schilderijen letterlijk op uit vele lagen acrylverf en pakt ze daarna opnieuw aan met inkervingen, geforceerde craquelures en andere ingrepen. Met die deconstructie maakt hij het verborgene weer leesbaar: het schilderij ontvouwt zich vanuit de kern. Wat van een afstand een abstract beeld is, wordt van dichtbij een reliëf dat als een tekst gelezen kan worden; kunstcriticus Willem Elias sprak van een palimpsest.

In de nieuwe reeks Astral Realm (2026) krijgt die gelaagdheid een kosmisch register. Het kosmische en het aardse, het geheel en het detail, oosterse en westerse beeldelementen komen erin samen – de versmelting die Laperre zelf als de kern van zijn beeldtaal omschrijft.