Het werk van Ellis Holman (1997, NL) speelt met spanning en vervormde perspectieven. Ze onderzoekt de complexe relatie tussen ons verleden en onze toekomst en het gevoel van ronddrijven tussen die twee. Net als in zee, waar je voeten de bodem niet meer raken, laat je je gaan en voel je je vervreemd in de ruimte tussen de diepte, het onbekende en het vertrouwde dat je achter je laat. In een tijd waarin polarisatie, digitalisering, individualisering en sociale druk voortdurend aan ons trekken, groeit het verlangen om even te verdwijnen, om tot stilstand te komen in die ongrijpbare ruimte daartussenin. Met haar werken creëert Holman ruimte voor het verlangen om te blijven hangen op dat moment waarop alles tot stilstand komt, waarop een woeste zee sereen wordt.