Rebecca van Gelder (1891–1945), die ook werkte onder de namen Bob Stratthon van Gelder en Bobette Stratthon-van Gelder, is een Amsterdamse schilder, tekenaar en illustrator. Na een korte periode aan de Haagse Academie vertrekt zij naar Berlijn, Londen en Parijs, waar zij haar opleiding voortzet. Haar internationale oriëntatie is terug te zien in Van Gelders vlotte, moderne beeldtaal en haar belangstelling voor het stadsleven, mode en de mens.

Van Gelder schilderde portretten, figuurstukken en landschappen, maar verwierf vooral naam als illustrator, modeontwerper en scherp observator van het moderne stadsleven. Haar karikaturen van de gegoede burgerij verschenen in binnen- en buitenlandse tijdschriften en werden juist in Engeland en Frankrijk gewaardeerd. Om onbevangen beoordeeld te worden, signeerde zij haar werk regelmatig met de naam Bob Stratthon van Gelder, een pseudoniem waaronder zij ook exposeerde. In 1941 omschreef een recensent van het Algemeen Handelsblad haar als een kunstenaar die "vrij en gemakkelijk" componeerde en wiens werk werd gekenmerkt door "een vreemde bekoring" en een subtiele, wrange spot.

Van Gelder was lid van kunstenaarsvereniging De Onafhankelijken en exposeerde naast kunstenaars als Chris Beekman, Dirk Filarski en Fré Cohen. Haar loopbaan werd abrupt afgebroken door de Tweede Wereldoorlog. Na een periode van onderduik werd zij via Westerbork gedeporteerd naar Bergen-Belsen, waar zij in januari 1945 overleed. Haar werk bleef lange tijd onderbelicht, maar is de afgelopen jaren opnieuw onder de aandacht gebracht in tentoonstellingen als Vermoorde Kunst en Vrouwenpalet 1900–1950.

Dit zelfportret uit 1929 signeert Van Gelder met haar pseudoniem 'Bob', de naam waaronder zij een deel van haar oeuvre presenteerde. Met de appel in haar hand verwijst zij naar Eva uit het Bijbelverhaal, maar dan als een moderne vrouw uit het interbellum: zelfbewust, elegant en recht in de ogen van de beschouwer kijkend. Van Gelder liet een zeer klein oeuvre na, waarvan slechts twee zelfportretten bekend zijn.