Grote handgevormde decoratieve glazen doos met deksel van LNT Fujita Kyohei (1921-2004)
Japan, Heisei-periode (1989-2019)
Gesigneerd op de onderkant: „Kyohei Fujita,”

In 1973 presenteerde Kyohei Fujita tijdens een solotentoonstelling in Nihombashi Takashimaya een kleine glazen doos die de mogelijkheden van zijn medium opnieuw zou definiëren. Hij noemde het ‘kazaribako’ – letterlijk: decoratieve doos – maar in het Westen zouden deze juweelachtige vormen onder een andere naam bekend worden: ‘dream boxes’ (droomdozen). Het was de titel die zijn buitenlandse bewonderaars eraan gaven nadat Fujita, toen hem werd gevraagd wat men erin moest bewaren, eenvoudigweg antwoordde dat ze met dromen gevuld moesten worden.

Dit exemplaar, uitgevoerd in een levendig, bijna chartreuse groen, behoort tot die traditie. Fujita ontwikkelde de kazaribako-techniek door bladmetaal tussen lagen handgeblazen gekleurd glas te plaatsen, een methode waarvoor geen direct precedent bestond in noch de Japanse, noch de Venetiaanse glasblazerij — de twee tradities die hij zijn hele leven lang trachtte te verzoenen. Hier combineert hij bladgoud en bladzilver binnen één enkel vlak; de twee metalen zijn gefragmenteerd en drijven over het oppervlak in onregelmatige, elkaar overlappende patronen die bijna doen denken aan bladeren die midden in de herfst zijn blijven hangen — een bewuste verwijzing naar de herfst- en seizoenswisselmotieven die in zijn volwassen werk steeds terugkeren. Fujita, die aanvankelijk was opgeleid als metaalgraveur aan de Tokyo School of Fine Arts, bracht de discipline van een ambachtsman in het omgaan met kostbare materialen mee naar een medium dat in Japan destijds nog voornamelijk als functioneel werd beschouwd. De afgeronde vierkante vorm waarnaar hij gedurende zijn hele carrière terugkeerde – met een licht gewelfd deksel en afgeronde in plaats van scherpe hoeken – is evenzeer te danken aan de verhoudingen van gelakte documentendozen en wierookbakjes als aan welke glastraditie dan ook; een daad van vertaling waarbij de ornamentele taal uit het Rinpa-tijdperk in een geheel nieuw materiaal wordt weergegeven.

Het bijzondere aan Fujita was dat hij al internationale erkenning genoot voordat hij volledig werd opgenomen in de Japanse canon van ambachtelijke meesters — een zeldzame ontwikkeling in de twintigste-eeuwse Japanse kunst. Dankzij zijn uitnodiging voor de tentoonstelling „World Glass Now” in Kopenhagen in 1975 maakte de „kazaribako”-serie haar intrede bij een Europees publiek van studioglasliefhebbers dat al in de ban was van Chihuly en de Murano-revival. Die vergelijking deed hem geen kwaad: Fujita’s dozen werden al ruim voor zijn benoeming in 2002 – als eerste glaskunstenaar die de Japanse Orde van Cultuur ontving – opgenomen in de permanente collecties van het Musée des Arts Décoratifs in het Louvre en het Kunstgewerbemuseum in Berlijn. Tot op heden blijft hij de enige glaskunstenaar die ooit deze eer te beurt is gevallen.

Voor verzamelaars die een serieuze overzichtscollectie van naoorlogs Japans ambacht samenstellen, neemt de kazaribako een positie in die vergelijkbaar is met de grote lakdozen uit een vroeger tijdperk: een object dat gemaakt is om gesloten te blijven, en juist bewonderd wordt om wat het verbergt. Dit exemplaar wordt geleverd met de originele tomobako, door de kunstenaar zelf beschreven en verzegeld.

Afmetingen: 16 cm x 16 cm x 15 cm

Herkomst: Particuliere Japanse collectie