Henk Helmantel, meester in stillevens
Henk Helmantel (1945) is een ware meester van de fijnschilderkunst en wordt gezien als één van de belangrijkste figuren binnen de stroming van het Hedendaags Realisme. Hij is beroemd geworden met zijn lichte, serene stillevens, maar schildert ook veel kerkinterieurs en af en toe een zeldzaam landschapje. Daarnaast bevinden zich in zijn oeuvre een paar zelfportretten. Helmantel gebruikt over het algemeen stemmige kleuren, zoals donkergrijs, groen en blauw, maar haalt specifieke details naar voren met meer helder kleurgebruik. De kunstenaar wordt beïnvloed door de klassieke zeventiende-eeuwse meesters als Rembrandt van Rijn. Met name de dramatische licht-donkercontrasten van deze meester vinden hun weg in de schilderijen van Helmantel. Voor zijn kleurgebruik kijkt de kunstenaar meer naar de gebalanceerde interieurs en stillevens van Johannes Vermeer.
 
Visie: een alledaagse schoonheid
Schoonheid is overal om ons heen, zo redeneert Henk Helmantel. Ook in de meest basale voorwerpen, zoals een ronde, glanzende pruim of een rode appel. Schoonheid is te zien in een oude, gebruikte houten tafel en in het vervaagde groen van een oud stuk glas. Helmantel stelt zich tot doel om de intensiteit waarmee hij deze schoonheid beleeft weer te geven in zijn schilderijen. En zo ook de toeschouwer uit te nodigen de directe omgeving met hernieuwde interesse in zich op te nemen, op zoek naar esthetiek in het alledaagse.
 
Techniek
Een echte Helmantel komt niet zomaar tot stand. Het maken van een stilleven begint met de juiste voorwerpen. Dat kan van alles zijn: een rond stuk brood, een bolle groene fles of een oude tinnen kan. Deze voorwerpen worden door de kunstenaar met veel zorg en aandacht uitgestald op een tafel bij het raam van zijn atelier. Het belangrijkst is de compositie: die bestaat uit (minimaal) één horizontale, verticale en mogelijk een diagonale lijn. Deze lijnen moeten samen een uitgekiende balans vormen.  Wanneer de Helmantel tevreden is met zijn compositie, begint hij met een schets direct op het paneel. Met vele dunne lagen olieverf wordt het schilderij steeds meer uitgewerkt en krijgen de voorwerpen de juiste vorm en stofuitdrukking. Tijdens de laatste fase worden de puntjes op de i gezet. Het licht wordt afgezwakt of juist versterkt, de laatste details worden bijgewerkt. Voilà: niets meer aan doen.